โยบ37
1“จิตใจของข้าสั่นระรัวและสะทกสะท้านด้วยข้อนี้2ฟังสิ! ฟังเสียงกัมปนาทของพระองค์เสียงดังก้องจากปากของพระองค์3พระองค์ปล่อยฟ้าแลบไปทั่วใต้ฟ้าสวรรค์และส่งไปไกลถึงสุดปลายแผ่นดินโลก4ติดตามด้วยเสียงกึกก้องเป็นเสียงกระหึ่มด้วยเดชานุภาพเมื่อพระองค์เปล่งเสียงพระองค์ไม่หน่วงเหนี่ยวอะไรไว้5เสียงของพระเจ้าดังกึกก้องน่าอัศจรรย์กระทำสิ่งยิ่งใหญ่เกินกว่าเราเข้าใจ6พระองค์สั่งหิมะว่า ‘จงตกลงมาบนแผ่นดินโลก’และพูดกับสายฝนว่า ‘จงเทลงมาอย่างหนัก’7พระเจ้าหยุดคนทั้งปวงจากการทำงาน เพื่อให้ทุกคนที่พระองค์สร้างจะรู้ถึงงานของพระองค์8สัตว์ทั้งหลายเข้าที่กำบังและอยู่ในถ้ำของมัน9พายุออกมาจากห้องของมันความหนาวเย็นมาจากลมแรง10ลมหายใจของพระเจ้าทำให้เกิดน้ำแข็งทำให้ห้วงน้ำกว้างใหญ่แข็งตัว11พระองค์บรรจุความชุ่มชื้นไว้ในเมฆและกระจายสายฟ้าแลบออกไป12เมื่อพระองค์สั่ง เมฆก็หมุนวนเหนือพื้นผิวของทั้งโลกมันทำทุกอย่างตามที่สั่ง13พระองค์ส่งเมฆมาเพื่อลงโทษมนุษย์หรือเพื่อรดแผ่นดินโลกของพระองค์ และแสดงความรักมั่นคงของพระองค์14ฟังเถิด ท่านโยบจงนิ่งพิจารณาสิ่งอัศจรรย์ทั้งปวงของพระเจ้า15ท่านรู้ไหมว่า พระเจ้าควบคุมเมฆและทำให้ฟ้าแลบได้อย่างไร16ท่านรู้ไหมว่าเมฆลอยอยู่ได้อย่างไรท่านรู้ถึงการอัศจรรย์ของพระองค์ผู้มีความรู้สมบูรณ์หรือ17ท่านผู้ร้อนอึดอัดอยู่ในเสื้อผ้าของตัวเองเมื่อแผ่นดินนิ่งสงบเพราะลมใต้18แล้วท่านช่วยพระเจ้าคลี่ท้องฟ้าซึ่งแข็งเหมือนกระจกแผ่นทองสัมฤทธิ์ได้หรือ19บอกสิว่าเราควรพูดกับพระองค์ว่าอย่างไรเนื่องจากความมืดของเรา เราจึงฟ้องคดีของเราไม่ได้20จะบอกพระองค์ได้หรือว่าข้าอยากจะพูดมีใครบ้างขอให้ตนเองถูกกลืนกิน21ไม่มีใครมองดูดวงอาทิตย์ได้ซึ่งส่องแสงเจิดจ้าในท้องฟ้ายามที่ลมพัดเมฆผ่านพ้นไป22พระเจ้ามาจากทิศเหนือด้วยแสงทองเจิดจรัสพระองค์มาด้วยบารมีอันน่าครั่นคร้าม23องค์ผู้มีฤทธิ์สูงเกินกว่าเราเอื้อมถึง และฤทธิ์เดชของพระองค์เป็นที่ยกย่องกระนั้นในความยุติธรรมและความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่ พระองค์ไม่กดขี่24ฉะนั้นผู้คนจึงยำเกรงพระองค์เพราะพระองค์ไม่แยแสทุกคนที่ใจมีปัญญาใช่ไหม ”
Biblica, Inc.