ปฐมกาล37
ความฝันของโยเซฟ
1ยาโคบอาศัยอยู่ในดินแดนที่พ่อของเขาเคยอยู่ คือดินแดนคานาอัน2นี่คือเรื่องราวเชื้อสายของยาโคบเมื่อโยเซฟอายุสิบเจ็ดปี เขาไปเลี้ยงสัตว์กับพวกพี่ชาย คือบรรดาลูกของบิลฮาห์และลูกของศิลปาห์ ซึ่งเป็นภรรยาของพ่อ โยเซฟเอาความผิดของพี่ชายมาเล่าให้พ่อฟัง3อิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าลูกชายคนอื่น เพราะโยเซฟเกิดตอนที่เขาอายุมากแล้ว เขาทำเสื้อคลุมอันงดงาม ให้โยเซฟ4เมื่อพวกพี่ชายเห็นว่าพ่อรักโยเซฟมากกว่า จึงเกลียดโยเซฟและไม่พูดดีด้วย5ครั้งหนึ่งโยเซฟฝัน และเมื่อเล่าความฝันให้พวกพี่ฟัง พวกเขาก็ยิ่งเกลียดโยเซฟมากขึ้น6โยเซฟพูดว่า “มาฟังสิ่งที่ฉันฝันสิ7พวกเรากำลังมัดฟ่อนข้าวกันในทุ่งนา ทันใดนั้นฟ่อนข้าวของฉันก็ตั้งตรง ขณะที่ฟ่อนข้าวของพวกพี่มาห้อมล้อม และคำนับฟ่อนข้าวของฉัน”8พวกพี่ชายจึงพูดว่า “เจ้าคิดจะปกครองพวกเราหรือ เจ้าจะปกครองพวกเราแน่หรือ” พวกเขาก็ยิ่งเกลียดโยเซฟมากขึ้นเพราะความฝันและสิ่งที่เขาพูด9ต่อมาโยเซฟก็ฝันอีก และเล่าให้พวกพี่ชายฟังว่า “ฟังสิ ฉันฝันอีกแล้ว และคราวนี้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ กับดาวสิบเอ็ดดวงน้อมคำนับฉัน”10เมื่อเขาเล่าให้พ่อกับพวกพี่ชายฟัง พ่อก็ตำหนิว่า “นี่เจ้าฝันอะไร แม่กับพ่อและพี่น้องของเจ้าจะกราบลงถึงดินต่อหน้าเจ้างั้นหรือ”11พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ แต่พ่อของเขาเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ
พวกพี่ชายขายโยเซฟ
12วันหนึ่งพวกพี่ของโยเซฟต้อนฝูงสัตว์ไปเลี้ยงใกล้เมืองเชเคม13อิสราเอลเรียกโยเซฟมาสั่งว่า “เจ้าก็รู้แล้วว่าพวกพี่ชายเจ้าออกไปเลี้ยงสัตว์ใกล้เมืองเชเคม มาเถอะ เราจะส่งเจ้าไปหาพวกเขา”เขาตอบว่า “ได้ขอรับ”14อิสราเอลจึงพูดกับโยเซฟว่า “จงไปดูว่าพวกพี่ของเจ้าและฝูงสัตว์เป็นอย่างไรบ้าง แล้วกลับมาบอกพ่อ” แล้วอิสราเอลก็ส่งเขาไปจากหุบเขาเฮโบรน
เมื่อโยเซฟมาถึงเมืองเชเคม15ชายคนหนึ่งเห็นเขาเดินวนเวียนอยู่ในทุ่ง จึงถามว่า “เจ้ากำลังหาอะไร”16เขาตอบว่า “ฉันกำลังหาพวกพี่ชายของฉัน ท่านรู้ไหมว่าพวกเขาเลี้ยงสัตว์อยู่ที่ไหน”17ชายคนนั้นตอบว่า “พวกเขาไปจากที่นี่แล้ว ข้าได้ยินพวกเขาพูดกันว่า ‘ไปเมืองโดธานกันเถอะ’ ”
โยเซฟจึงตามพวกพี่ชายไป และพบพวกเขาใกล้โดธาน18เมื่อพวกเขาเห็นโยเซฟแต่ไกล จึงคบคิดกันจะฆ่าโยเซฟก่อนที่เขาจะมาถึง19พวกเขาพูดกันว่า “เจ้าคนช่างฝันมานั่นแล้ว!20เร็วเข้า ให้เราฆ่ามัน และโยนมันทิ้งลงบ่อสักบ่อหนึ่ง แล้วบอกว่าสัตว์ดุร้ายขย้ำกิน จะได้เห็นกันว่าฝันของมันจะเป็นอย่างไร”21เมื่อรูเบนได้ยินก็พยายามช่วยโยเซฟให้พ้นเงื้อมมือของพี่น้อง เขาพูดว่า “อย่าเอาชีวิตเขาเลย”22รูเบนพูดอีกว่า “อย่าให้ต้องหลั่งเลือดเลย โยนเขาลงไปในบ่อนี้ ทิ้งไว้ในถิ่นทุรกันดาร อย่าทำอะไรเขาเลย” รูเบนพูดเช่นนี้เพื่อจะช่วยโยเซฟและพากลับไปหาพ่อ23เมื่อโยเซฟมาถึง พวกพี่ชายจึงกระชากเสื้อคลุมอันงดงามของเขาออก24แล้วจับโยนลงไปในบ่อร้างซึ่งไม่มีน้ำ25ขณะที่นั่งลงกินอาหาร พวกเขาเงยหน้าขึ้น และเห็นกองคาราวานของคนอิชมาเอลมาจากกิเลอาด มีฝูงอูฐบรรทุกเครื่องเทศ ยางไม้ มดยอบ และกำลังมุ่งหน้าไปอียิปต์26ยูดาห์จึงพูดกับพี่น้องว่า “เราจะได้อะไร ถ้าเราฆ่าน้องแล้วกลบเกลื่อนเรื่องนี้27เราขายโยเซฟให้พวกอิชมาเอลกันเถอะ อย่าทำอะไรเขาเลย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องของเรา เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา” พวกพี่น้องก็เห็นด้วย28ดังนั้นเมื่อพวกพ่อค้าชาวมีเดียนผ่านมา พวกพี่จึงดึงโยเซฟขึ้นจากบ่อ แล้วขายเขาเป็นเงิน 20 เชเขล ให้กับคนอิชมาเอล และเขาผู้ก็พาโยเซฟไปอียิปต์29เมื่อรูเบนกลับมาที่บ่อน้ำแล้วไม่พบโยเซฟ เขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตน30เขากลับมาหาน้องๆ และพูดว่า “เด็กนั้นไม่อยู่เสียแล้ว! พี่จะทำอย่างไรดี”31พวกเขาจึงฆ่าแพะแล้วเอาเสื้อคลุมของโยเซฟจุ่มเลือด32พวกเขาเอาเสื้อคลุมตัวงามนั้นกลับไปให้พ่อ และบอกว่า “พวกเราพบเสื้อตัวนี้ ตรวจดูเถิดว่าใช่เสื้อคลุมของลูกชายพ่อหรือไม่”33ยาโคบจำเสื้อได้จึงพูดว่า “นี่เป็นเสื้อคลุมของลูกพ่อ! สัตว์ร้ายได้ขย้ำเขาเสียแล้ว โยเซฟคงถูกฉีกออกเป็นชิ้นแน่ๆ”34แล้วยาโคบฉีกเสื้อผ้าของตน สวมผ้ากระสอบ และคร่ำครวญถึงลูกชายหลายวัน35ลูกชายหญิงทุกคนมาปลอบโยนเขา แต่เขาก็ไม่ฟังคำปลอบโยนและพูดว่า “อย่าเลย พ่อจะคร่ำครวญไปจนกว่าจะลงไปหาลูกของพ่อในแดนคนตาย” พ่อของโยเซฟก็ร้องไห้อาลัยถึงเขา36ในขณะเดียวกันนั้นที่อียิปต์ คนมีเดียน ได้ขายโยเซฟให้กับโปทิฟาร์ ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ซึ่งเป็นขุนนางคนหนึ่งของฟาโรห์
Biblica, Inc.