ปฐมกาล31
ยาโคบหนีไปจากลาบัน
1ยาโคบได้ยินลูกชายของลาบันพูดกันว่า “ยาโคบเอาทุกสิ่งของพ่อเราไป และที่เขาร่ำรวยทั้งหมดนี้ก็จากสิ่งที่เป็นของพ่อเรา”2และยาโคบสังเกตว่าท่าทีของลาบันต่อเขานั้นไม่เหมือนเดิม3แล้วพระยาห์เวห์พูดกับยาโคบว่า “จงกลับไปยังดินแดนของพ่อเจ้า ไปหาญาติพี่น้องของเจ้า และเราจะอยู่กับเจ้า”4ยาโคบจึงให้คนไปตามราเชลกับเลอาห์ ออกมาที่ทุ่งซึ่งเขาเลี้ยงสัตว์อยู่5เขาบอกทั้งสองว่า “ฉันเห็นว่าท่าทีของพ่อเธอต่อฉันเปลี่ยนไป แต่พระเจ้าของพ่อฉันอยู่กับฉัน6เธอทั้งสองรู้ดีว่าฉันทำงานให้พ่อของเธอด้วยสุดกำลัง7แต่พ่อของเธอก็ยังบิดพลิ้ว เปลี่ยนค่าจ้างฉันถึงสิบครั้ง แต่พระเจ้าไม่ให้เขาทำร้ายฉัน8ถ้าเขาพูดว่า ‘สัตว์ที่มีจุดด่างจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’ สัตว์ทั้งฝูงก็จะออกลูกมีจุดด่าง และถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวที่มีลายเป็นค่าจ้างของเจ้า’ สัตว์ทั้งฝูงก็จะออกลูกเป็นลาย9ดังนั้นพระเจ้าจึงยึดเอาฝูงสัตว์จากพ่อของเธอมาให้กับฉัน10ครั้งหนึ่งในฤดูผสมพันธุ์ ฉันฝันว่าฉันเงยหน้าขึ้นเห็นแพะตัวผู้ที่กำลังผสมพันธุ์กับฝูงมีลาย มีจุดหรือลายด่าง11ทูตของพระเจ้าพูดกับฉันในฝันว่า ‘ยาโคบ’ ฉันตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่นี่’12ท่านจึงพูดว่า ‘จงเงยหน้าขึ้นดู แพะตัวผู้ทุกตัวที่กำลังผสมพันธุ์กับฝูงนั้น พวกมันมีลาย มีจุดหรือลายด่าง เพราะเราได้เห็นทุกอย่างที่ลาบันทำกับเจ้า13เราคือพระเจ้าแห่งเบธเอล ที่ซึ่งเจ้าได้เจิมเสาและได้ปฏิญาณไว้กับเรา บัดนี้จงไปจากแผ่นดินนี้ทันทีและกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอนของเจ้า’ ”14แล้วราเชลกับเลอาห์ตอบว่า “เรายังมีส่วนในมรดกของพ่ออีกหรือ15พ่อไม่ถือว่าเราเป็นคนต่างชาติหรอกหรือ เขาไม่เพียงแต่ขายเรา แต่ยังใช้เงินส่วนของเราจนหมด16แท้จริงทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นที่พระเจ้าริบไปจากพ่อก็เป็นของเรากับลูก ดังนั้นเชิญทำตามที่พระเจ้าบอกท่านเถิด”17แล้วยาโคบจึงให้ลูกกับภรรยาขึ้นขี่อูฐ18ตัวเขาต้อนฝูงสัตว์ทั้งหมดให้นำหน้าเขา พร้อมกับทรัพย์สมบัติซึ่งเขาสะสมไว้ในปัดดานอารัม ออกเดินทางไปหาอิสอัคพ่อของเขาในดินแดนคานาอัน19เมื่อลาบันออกไปตัดขนแกะ ราเชลก็ขโมยพวกเทวรูปประจำบ้านของพ่อไปด้วย20ยิ่งกว่านั้น ยาโคบยังหลอกลาบันชาวอารัมโดยไม่บอกว่ากำลังจะหนี21เขาหนีไปพร้อมกับข้าวของทั้งหมดที่มี ข้ามแม่น้ำยูเฟรติสและมุ่งไปยังแดนเทือกเขากิเลอาดลาบันไล่ตามยาโคบ
22สามวันต่อมามีคนมาบอกลาบันว่ายาโคบหนีไปแล้ว23เขาจึงพาญาติพี่น้องตามล่ายาโคบเป็นเวลาเจ็ดวัน และตามทันที่แดนเทือกเขากิเลอาด24คืนนั้นพระเจ้ามาหาลาบันคนอารัมในความฝันและพูดว่า “ไม่ว่าดีหรือร้าย จงระวัง อย่าพูดอะไรกับยาโคบ”25ยาโคบนั้นตั้งเต็นท์อยู่ที่แดนเทือกเขากิเลอาด ตอนที่ลาบันตามมาทัน ลาบันกับญาติพี่น้องก็ตั้งค่ายที่นั่นด้วย26แล้วลาบันพูดกับยาโคบว่า “เจ้าทำอะไรลงไป เจ้าหลอกลุงและพาลูกสาวของลุงหนีมาเหมือนเชลยศึก27ทำไมเจ้าต้องแอบหนีมาและหลอกลวงลุง ทำไมถึงไม่บอก เพื่อลุงจะได้ส่งเจ้ามาด้วยความยินดี และร้องเพลงกับพิณและรำมะนา28เจ้าไม่ยอมให้เราได้จูบลาลูกหลานด้วยซ้ำ เจ้าได้ทำสิ่งที่โง่เขลา29ลุงมีอำนาจที่จะทำร้ายพวกเจ้า แต่เมื่อคืนนี้พระเจ้าของพ่อเจ้ากล่าวกับลุงว่า ‘ไม่ว่าดีหรือร้าย จงระวัง อย่าพูดอะไรกับยาโคบ’30ที่เจ้าจากมาเพราะอยากจะกลับไปบ้านพ่อเจ้า แต่ทำไมถึงขโมยเทวรูปของเรา”31ยาโคบตอบลาบันว่า “ฉันกลัว เพราะคิดว่าลุงจะพรากเอาลูกสาวลุงไปจากฉัน32แต่ถ้าท่านพบใครก็ตามที่มีเทวรูปของท่าน คนนั้นจะต้องตาย จงค้นดูต่อหน้าพวกญาติของเรา ว่ามีอะไรที่เป็นของท่านอยู่ที่นี่หรือไม่ ถ้ามีก็จงเอาไป” ยาโคบไม่รู้ว่าราเชลขโมยเทวรูปมา33ลาบันจึงเข้าไปค้นในเต็นท์ของยาโคบ เต็นท์ของเลอาห์และเต็นท์ของสองสาวใช้ แต่ไม่พบอะไร หลังจากออกจากเต็นท์ของเลอาห์ เขาเข้าไปในเต็นท์ของราเชล34ราเชลเอาเทวรูปประจำบ้านไว้ในอานอูฐแล้วนั่งทับ ลาบันค้นจนทั่วเต็นท์แต่ไม่พบอะไร35ราเชลพูดกับพ่อว่า “ขอท่านอย่าโกรธที่ลูกไม่ได้ยืนขึ้นต้อนรับ เพราะลูกกำลังมีประจำเดือน” เขาก็ค้นจนทั่ว แต่ไม่พบเทวรูปประจำบ้าน36ยาโคบโกรธและต่อว่าลาบัน เขาถามลาบันว่า “ฉันไปก่อเรื่องอะไรไว้หรือ ฉันทำอะไรผิดจึงไล่ล่าฉันอย่างนี้37ลุงค้นข้าวของของฉันจนทั่วแล้ว เจออะไรที่เป็นของตัวเองบ้าง จงเอามาวางไว้ต่อหน้าญาติของลุงและของฉัน ให้พวกเขาเป็นคนตัดสินเรื่องระหว่างเรา38ฉันอยู่กับลุงมายี่สิบปีแล้ว แพะแกะของลุงไม่แท้งลูกสักตัว ทั้งฉันก็ไม่เคยกินแกะจากฝูงของลุงเลย39ตัวไหนถูกสัตว์ป่ากัดตาย ฉันก็ไม่เคยเอาไปให้ลุง แต่แบกรับความเสียหายไว้เอง แล้วลุงก็เรียกร้องให้ฉันชดใช้สัตว์ที่ถูกขโมย ไม่ว่าจะหายไปกลางวันหรือกลางคืน40ตอนกลางวันก็ถูกความร้อนเผา ตอนกลางคืนก็หนาวเหน็บจนหลับตานอนไม่ได้41เป็นอย่างนี้ตลอดยี่สิบปีที่ฉันอยู่ในบ้านของลุง ฉันทำงานให้ลุงสิบสี่ปีเพื่อลูกสาวสองคน และอีกหกปีเพื่อฝูงสัตว์ และลุงยังเปลี่ยนค่าจ้างของฉันเป็นสิบครั้ง42ถ้าพระเจ้าของบรรพบุรุษของฉัน คือพระเจ้าของอับราฮัมและพระเจ้าที่อิสอัคยำเกรงไม่ได้อยู่กับฉัน ลุงก็คงจะไล่ฉันมามือเปล่าแน่ แต่พระเจ้าเห็นความยากลำบาก และงานหนักในมือฉัน เมื่อคืนนี้พระองค์จึงว่ากล่าวท่าน”43ลาบันตอบยาโคบว่า “ผู้หญิงเหล่านี้คือลูกสาวของลุง เด็กเหล่านี้ก็เป็นหลานของลุง ฝูงสัตว์นี้ก็เป็นของลุง ทั้งหมดที่เจ้าเห็นอยู่นี้เป็นของลุง แต่วันนี้ลุงจะทำอะไรกับลูกสาวของลุง และพวกหลานที่เกิดมาได้เล่า44มาเถิดให้เราทำพันธสัญญาระหว่างลุงกับเจ้า ให้พันธสัญญานี้เป็นพยานระหว่างเรา”45ดังนั้นยาโคบจึงเอาหินก้อนหนึ่งตั้งขึ้นเป็นเสา46เขาบอกกับญาติว่า “ไปรวบรวมก้อนหินมา” ดังนั้นพวกเขาจึงเอาหินมากองรวมกันเป็นกองพะเนิน และนั่งกินอาหารด้วยกันข้างกองหินนั้น47ลาบันเรียกกองหินนั้นว่าเยการ์สหดูธา และยาโคบเรียกว่ากาเลเอด 48ลาบันพูดว่า “ในวันนี้กองหินนี้เป็นพยานระหว่างเรา” ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่ากาเลเอด49และมีชื่อว่ามิสปาห์ ด้วย เพราะลาบันพูดว่า “ขอให้พระยาห์เวห์เฝ้าดูลุงกับเจ้าเมื่อพวกเราแยกกันไป50ถ้าเจ้าข่มเหงลูกสาวของลุง หรือมีภรรยาใหม่นอกจากพวกเธอ แม้ว่าไม่มีใครอยู่ด้วย ก็จำไว้ว่าพระเจ้าเป็นพยานระหว่างเรา”51ลาบันพูดกับยาโคบด้วยว่า “นี่เป็นกองหินและเสาที่เราตั้งขึ้นไว้ระหว่างเรา52กองหินนี้เป็นพยาน และเสาหินนี้ก็เป็นพยานว่า ลุงจะไม่ข้ามกองหินนี้ไปทำร้ายเจ้า และเจ้าก็จะไม่ข้ามกองหินและเสานี้มาทำร้ายลุง53ขอให้พระเจ้าของอับราฮัมและพระเจ้าของนาโฮร์ ซึ่งเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา ตัดสินระหว่างเรา”ดังนั้นยาโคบจึงปฏิญาณในพระนามของพระองค์ผู้น่ายำเกรง ซึ่งเป็นพระเจ้าของอิสอัคพ่อของเขา54เขาถวายเครื่องบูชาที่เทือกเขานั้น และเชิญญาติพี่น้องมากินอาหารร่วมกัน เมื่อกินเสร็จก็พักค้างคืนที่นั่น55เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลาบันจูบอำลาและให้พรหลานกับลูกสาว แล้วก็เดินทางกลับบ้าน
Biblica, Inc.