เอเสเคียล27
บทคร่ำครวญเรื่องไทระ
1ถ้อยคำจากพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า2“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงคร่ำครวญเกี่ยวกับเมืองไทระ3จงกล่าวแก่ไทระซึ่งตั้งอยู่ที่ทางออกสู่ทะเล นครวาณิชแห่งชนชาติทั้งหลายตามแผ่นดินชายฝั่งว่าพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่าไทระเอ๋ย เจ้ากล่าวว่า‘เรางามพร้อม’4เจ้าขยายอาณาจักรออกไปในท้องทะเลเหล่าผู้สร้างเจ้าทำให้เจ้างามสมบูรณ์แบบ5เจ้าเปรียบเหมือนเรือใหญ่ลำหนึ่งไม้กระดานทั้งสิ้นของเจ้าได้จากต้นสนแห่งเสนีร์ เขานำไม้สนซีดาร์มาจากเลบานอนเพื่อทำเป็นเสากระโดงให้เจ้า6พวกเขาทำกรรเชียงของเจ้าด้วยไม้จากต้นโอ๊กแห่งบาชานทำดาดฟ้าเรือของเจ้าด้วยไม้สนไซเปรส จากชายฝั่งทะเลไซปรัสแล้วฝังด้วยงาช้าง7ใบเรือของเจ้าทำด้วยผ้าลินินปักจากอียิปต์และใช้เป็นธงของเจ้าด้วยกันสาดของเจ้าเป็นผ้าสีน้ำเงินและสีม่วงจากชายฝั่งแห่งเอลีชาห์8ชาวไซดอนและชาวอารวัดเป็นฝีพายให้เจ้าไทระเอ๋ย ผู้เชี่ยวชาญการเดินเรือมาเป็นลูกเรือให้เจ้า9ช่างผู้ชำนาญจากเมืองไบบลอสอยู่ประจำเรือมาเป็นช่างประจำคอยดูแลเรือของเจ้าเรือเดินทะเลทั้งสิ้นพร้อมลูกเรือมาค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้ากับเจ้า10ชาวเปอร์เซีย ชาวลิเดียและชาวพูตเป็นทหารในกองทัพของเจ้าเขาแขวนโล่และหมวกเกราะที่กำแพงของเจ้าทำให้เจ้าดูงามสง่า11ชาวอารวัดและชาวเฮเลคประจำการที่กำแพงของเจ้าทุกด้านชาวกัมมาดอยู่ในหอรบของเจ้าพวกเขาแขวนโล่ไว้รอบกำแพงของเจ้าทำให้เจ้าสง่างามสมบูรณ์แบบ12ชาวทารชิชไปมาค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีสินค้ามากมายหลายชนิด เขานำเงิน เหล็ก ดีบุก และตะกั่วมาแลกกับสินค้าของเจ้า13ชาวกรีก ชาวทูบัล และชาวเมเชคค้าขายกับเจ้า เขาเอาทาสและเครื่องทองสัมฤทธิ์มาแลกกับผลิตผลของเจ้า14ชาวเบธโทการมาห์ เอาม้า ม้าศึก และล่อมาแลกกับสินค้าของเจ้า15ชาวโรดส์ ค้าขายกับเจ้า ดินแดนชายฝั่งทะเลทั้งหลายเป็นลูกค้าของเจ้า พวกเขานำงาช้างและไม้มะเกลือมาเป็นค่าสินค้า16ชาวอารัม ติดต่อค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีสินค้าหลากชนิด เขานำเทอร์คอยซ์ ผ้าสีม่วง ผ้าปัก ผ้าลินินเนื้อดี หินปะการัง และทับทิมมาแลกกับสินค้าของเจ้า17ชาวยูดาห์และชาวอิสราเอลค้าขายกับเจ้า นำข้าวสาลีจากเมืองมินนิท ขนม น้ำผึ้ง น้ำมันมะกอก และขี้ผึ้งมาแลกกับสินค้าของเจ้า18ชาวดามัสกัสนำเหล้าองุ่นจากเมืองเฮลโบนและขนแกะจากเมืองศาฮาร์มาค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีผลผลิตและสินค้ามากมายหลายชนิด19ชาวดานและชาวกรีกจากเมืองอุซาลซื้อขายกับเจ้า เขานำเหล็กหล่อ อบเชย และเครื่องเทศมาแลกกับสินค้าของเจ้า20ชาวเดดานค้าขายผ้ารองอานม้ากับเจ้า21ชาวอาระเบียและบรรดาเจ้านายแห่งเคดาร์เป็นลูกค้าของเจ้า พวกเขานำลูกแกะ แกะผู้ และแพะมาค้าขายกับเจ้า22พ่อค้าแห่งเชบาและราอามาห์ค้าขายกับเจ้า พวกเขานำบรรดาเครื่องเทศชั้นดี อัญมณีกับทองคำมาแลกสินค้ากับเจ้า23ชาวฮาราน ชาวคานเนห์ ชาวเอเดน พ่อค้าเชบา ชาวอัสชูร์ และชาวคิลมาดค้าขายกับเจ้า24พวกเขานำเสื้อผ้าสวยงาม ผ้าสีน้ำเงิน ผ้าปัก พรมหลากสีมีเกลียวเชือกมัดอย่างแน่นหนามาค้าขายในตลาดของเจ้า25บรรดาเรือแห่งทารชิชเป็นพาหนะบรรทุกสินค้าของเจ้าเจ้ามีสินค้าเก็บไว้เต็มคลังของเจ้าที่ใจกลางทะเล26พลกรรเชียงพาเจ้าออกไปกลางทะเลใหญ่แต่ลมตะวันออกจะซัดเจ้าให้อับปางที่ใจกลางทะเล27ทรัพย์สมบัติ สินค้า ผลผลิตนักเดินเรือ กะลาสี ช่างประจำเรือนายวาณิช ทหารทั้งปวงของเจ้าตลอดจนทุกคนที่อยู่ในเรือจะจมดิ่งลงสู่ใจกลางทะเลในวันที่เรือของเจ้าอับปาง28ชายฝั่งทะเลจะสั่นสะท้านเมื่อลูกเรือของเจ้าส่งเสียงร้อง29บรรดาผู้ถือกรรเชียงจะสละเรือนักเดินเรือและลูกเรือทั้งหลายจะยืนอยู่ที่ชายฝั่ง30พวกเขาจะส่งเสียงร่ำไห้ขมขื่นอาลัยเจ้าพวกเขาจะโปรยฝุ่นใส่ศีรษะและเกลือกกลิ้งในกองขี้เถ้า31พวกเขาจะโกนผมไว้ทุกข์ให้เจ้าและสวมเสื้อผ้ากระสอบพวกเขาจะร่ำไห้เพราะเจ้าด้วยความทุกข์ทรมานในวิญญาณและคร่ำครวญด้วยความขมขื่น32ขณะร่ำไห้และคร่ำครวญเรื่องเจ้าพวกเขาจะคร่ำครวญเกี่ยวกับเจ้าว่า‘มีใครหรือที่เคยถูกทำลายราบคาบเหมือนไทระที่นิ่งเงียบอยู่ก้นทะเล’33เมื่อเจ้านำสินค้าออกสู่ทะเลเจ้าทำให้ชนหลายชาติพอใจเจ้าทำให้กษัตริย์ของโลกร่ำรวยด้วยทรัพย์สินมั่งคั่งและสินค้าของเจ้า34บัดนี้เจ้าเหมือนเรือแตกอยู่ในทะเลลึกสินค้าและลูกเรือทั้งหมดจมลงไปพร้อมกับเจ้า35ชาวดินแดนชายฝั่งทะเลตกตะลึงในชะตากรรมอันเลวร้ายของเจ้ากษัตริย์ของพวกเขาตัวสั่นด้วยความสยดสยองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว36พ่อค้าของชนชาติต่างๆ เยาะเย้ยเจ้าที่เจ้ามาถึงจุดจบอันน่าสยดสยองและจะไม่มีเจ้าอีกต่อไป”Biblica, Inc.