ดาเนียล10
ดาเนียลเห็นผู้หนึ่งในนิมิต
1ในปีที่สามของกษัตริย์ไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระเจ้าเปิดเผยเรื่องหนึ่งกับดาเนียล (ซึ่งได้ชื่อว่าเบลเทชัสซาร์) เป็นเรื่องจริงและเกี่ยวกับสงครามใหญ่ เขาได้รับความเข้าใจข้อความนี้ในนิมิต2เวลานั้น ข้าพเจ้า ดาเนียล เป็นทุกข์อยู่ตลอดสามสัปดาห์3ข้าพเจ้าไม่ได้กินอาหารชั้นดี ไม่มีเนื้อหรือเหล้าองุ่นได้แตะริมฝีปาก และไม่ใช้เครื่องชโลมกายจนกระทั่งจบสามสัปดาห์นั้นไปแล้ว4ในวันที่ยี่สิบสี่ของเดือนที่หนึ่ง ขณะที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไทกริสอันยิ่งใหญ่5ข้าพเจ้าเงยหน้ามองเห็นชายผู้หนึ่งตรงหน้าข้าพเจ้า สวมเสื้อผ้าลินิน คาดเข็มขัดทองเนื้อดีจากเมืองอุฟาส6กายของเขาสุกใสเหมือนโทแพซ ใบหน้าเจิดจ้าเหมือนแสงฟ้าแลบ นัยน์ตาเหมือนเปลวไฟลุกโชน แขนขาเป็นมันปลาบเหมือนทองสัมฤทธิ์ขัดเงา และเสียงของเขาดังเหมือนเสียงฝูงชน7ข้าพเจ้า ดาเนียลเพียงคนเดียวที่เห็นนิมิตนั้น ผู้คนที่อยู่กับข้าพเจ้าไม่เห็นอะไร แต่พวกเขาก็หวาดกลัวจนหนีไปหลบซ่อน8ข้าพเจ้าจึงถูกทิ้งไว้ตามลำพัง ข้าพเจ้าเพ่งดูนิมิตยิ่งใหญ่นี้ แล้วก็หมดเรี่ยวแรง หน้าซีดเหมือนคนตายและทำอะไรไม่ถูก9จากนั้นข้าพเจ้าได้ยินผู้นั้นพูด ขณะที่ฟังอยู่ข้าพเจ้าก็หมดสติล้มซบลงกับดิน10มีมือมาแตะตัวข้าพเจ้า แล้วพยุงข้าพเจ้าให้ค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยมือและเข่าที่สั่นเทา11เขาพูดว่า “ดาเนียลเอ๋ย ท่านผู้เป็นที่รักยิ่ง จงใส่ใจฟังถ้อยคำที่เราจะบอกและยืนขึ้นเถิด เพราะพระเจ้าใช้เรามาหาท่าน” เมื่อเขาพูดอย่างนั้น ข้าพเจ้าก็ยืนขึ้นตัวสั่น12แล้วเขาพูดต่อไปว่า “ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย ตั้งแต่วันแรกที่ท่านตั้งใจแน่วแน่จะหาความเข้าใจ และถ่อมใจลงต่อหน้าพระเจ้าของท่าน พระองค์ก็ฟังคำอธิษฐานของท่าน และเรามาเพื่อตอบท่าน13แต่เทพแห่งอาณาจักรเปอร์เซียขัดขวางเราอยู่ถึง 21 วัน และมีคาเอลหัวหน้าทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาช่วยเรา เพราะเราถูกเทพแห่งเปอร์เซียหน่วงเหนี่ยวไว้ที่นั่น14บัดนี้เรามาเพื่ออธิบายสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับชนชาติของท่านในอนาคตให้ฟัง เพราะนิมิตนั้นเกี่ยวกับกาลภายหน้า”15ขณะที่เขาพูดอยู่นั้นข้าพเจ้าก็หมอบซบหน้ากับดินนิ่งเงียบอยู่16แล้วผู้ที่ดูเหมือนมนุษย์ ยื่นมือมาแตะริมฝีปากข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงเปิดปากพูด ข้าพเจ้าพูดกับผู้ที่อยู่ตรงหน้าว่า “ท่านเจ้าข้า ข้าพเจ้าทุกข์ใจมากเพราะนิมิตนั้นและรู้สึกอ่อนแรง17นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่านจะพูดกับท่านได้อย่างไร ข้าพเจ้าหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจ”18แล้วผู้ที่ดูเหมือนมนุษย์ก็แตะตัวข้าพเจ้า ทำให้ข้าพเจ้ามีแรงขึ้น19เขาพูดว่า “ท่านผู้เป็นที่รักยิ่ง อย่ากลัวเลย จงมีสันติสุข! บัดนี้จงเข้มแข็ง จงเข้มแข็งเถิด”เมื่อเขาพูด ข้าพเจ้าก็เข้มแข็งขึ้น จึงบอกว่า “ท่านโปรดพูดต่อไปเถิด เพราะท่านได้ทำให้ข้าพเจ้ามีแรงแล้ว”20เขาจึงพูดว่า “ท่านรู้ไหมว่าทำไมเราจึงมาหาท่าน อีกไม่นานเราจะกลับไปสู้กับเทพแห่งเปอร์เซีย และเมื่อเราไปแล้ว เทพแห่งกรีซจะมา21แต่เรามาเพื่อบอกสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือแห่งสัจธรรมกับท่านเสียก่อน (ไม่มีใครช่วยเราสู้กับพวกเทพ ยกเว้นมีคาเอลทูตสวรรค์ของท่าน”
Biblica, Inc.