2 พงศ์กษัตริย์4
น้ำมันมะกอกของหญิงม่าย
1มีภรรยาของผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งมาร้องต่อเอลีชาว่า “ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นสามีของดิฉันเสียชีวิตแล้ว และท่านก็ทราบว่าเขายำเกรงพระยาห์เวห์ ตอนนี้เจ้าหนี้จะมายึดลูกชายสองคนของดิฉันไปเป็นทาส”2เอลีชาตอบว่า “ข้าจะช่วยอะไรได้บ้าง ที่บ้านของเจ้ามีอะไรบ้างล่ะ”เธอตอบว่า “ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำมันมะกอกหนึ่งเหยือกเล็กๆ”3เอลีชากล่าวว่า “จงไปขอไหเปล่าจากเพื่อนบ้านทุกคน จงขอมาหลายๆ ใบ4แล้วเข้าไปในบ้านกับลูก ปิดประตู เทน้ำมันลงไหทุกใบ พอเต็มใบหนึ่งก็ยกไปตั้งไว้ต่างหาก”5เธอก็กลับไปที่บ้านและปิดประตู ลูกชายของเธอนำไหมาให้ เธอก็เทน้ำมัน6เมื่อไหทุกใบเต็ม เธอบอกลูกชายว่า “เอาไหมาให้แม่อีกใบสิ”
ลูกชายตอบว่า “ไม่มีเหลือแล้ว” น้ำมันก็หยุดไหล7เธอจึงไปแจ้งเอลีชาคนของพระเจ้า และเขากล่าวว่า “จงไปขายน้ำมันเอาเงินใช้หนี้ ส่วนที่เหลือเจ้ากับลูกๆ เก็บไว้เลี้ยงชีวิต”
บุตรของหญิงชาวชูเนมฟื้นคืนชีวิต
8วันหนึ่งเอลีชาไปที่ชูเนม ในเมืองนั้นมีหญิงมั่งมีคนหนึ่งเชิญเขาไปกินอาหาร ฉะนั้นทุกครั้งที่เขาเดินทางผ่านมาก็จะแวะไปกินอาหารที่นั่น9หญิงนั้นกล่าวกับสามีว่า “ดิฉันรู้ว่าชายคนที่แวะเวียนเข้ามาบ่อยๆ คนนี้คือคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า10ให้เราจัดห้องเล็กบนดาดฟ้าสำหรับเขา ยกเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงเข้าไปตั้ง ทุกครั้งที่เขาผ่านมาจะได้แวะพัก”11ครั้งหนึ่งเอลีชามาที่นั่นและขึ้นไปพักในห้องนั้น12เขาสั่งเกหะซีคนรับใช้ของเขาว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนั้นมา” เขาจึงไปเรียกเธอ เธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขา13เอลีชากล่าวกับเขาว่า “บอกเธอว่า ‘เจ้าต้องลำบากเพื่อจัดสิ่งต่างๆ ให้เรา เราจะทำอะไรให้เจ้าได้บ้าง อยากให้เราเอ่ยถึงความดีความชอบของเจ้าต่อกษัตริย์หรือต่อแม่ทัพบ้างหรือเปล่า’ ”เธอตอบว่า “ดิฉันอยู่ในหมู่พี่น้อง ไม่ขาดสิ่งใดเลย”14เอลีชาถามว่า “พวกเราจะทำอะไรให้เธอได้บ้าง”
เกหะซีตอบว่า “เธอไม่มีลูกชายและสามีของเธอก็ชราแล้ว”15เอลีชาจึงพูดว่า “เรียกเธอมาเถิด” เขาก็เรียกและเธอยืนอยู่ที่ประตู16เอลีชากล่าวว่า “ปีหน้าในเวลาราวๆ นี้ เจ้าจะได้อุ้มลูกชายคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนของเจ้า”
เธอร้องว่า “อย่าเลยนายท่าน ได้โปรดคนของพระเจ้า ขออย่าหลอกผู้รับใช้ของท่านเลย!”17แต่หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์ และปีต่อมาในช่วงเวลาเดียวกันนั้น เธอก็คลอดลูกชายคนหนึ่งตามที่เอลีชาบอกไว้18เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น วันหนึ่งเขาออกไปหาพ่อซึ่งทำงานอยู่กับคนงานเก็บเกี่ยว19และเขาบอกพ่อว่า “หัวของลูก! หัวของลูก!”
พ่อของเด็กจึงสั่งคนรับใช้ว่า “อุ้มเขาไปหาแม่สิ”20หลังจากคนรับใช้อุ้มเขาไปหาแม่ เด็กนั้นก็นอนหนุนตักแม่จนเที่ยง แล้วเขาก็ตาย21เธออุ้มเขาขึ้นไปนอนบนเตียงของคนของพระเจ้า ปิดประตูและออกมา22เธอบอกสามีว่า “ช่วยส่งคนรับใช้คนหนึ่งกับลามาให้ดิฉัน ดิฉันจะได้รีบไปหาคนของพระเจ้า แล้วจะรีบกลับมา”23สามีถามว่า “ทำไมต้องไปวันนี้ด้วย ไม่ใช่วันขึ้นหนึ่งค่ำหรือวันสะบาโตเลย”
เธอตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก”24เธอขึ้นลาและสั่งคนรับใช้ว่า “นำทางไปเร็วๆ ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกนะ อย่าลดความเร็ว นอกจากข้าจะบอกเจ้า”25เธอจึงออกเดินทางมาหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเมล
เมื่อคนของพระเจ้าเห็นเธอแต่ไกลก็พูดกับเกหะซีคนรับใช้ว่า “โน่นแน่ะ! หญิงชาวชูเนมคนนั้นกำลังมา!26จงวิ่งออกไปรับเธอ และถามดูว่า ‘ท่านสบายดีหรือ สามีของท่านสบายดีหรือ ลูกของท่านสบายดีหรือเปล่า’ ”
เธอกล่าวว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”27เมื่อเธอมาถึงตัวคนของพระเจ้าที่ภูเขา เธอยึดเท้าของเขาไว้แน่น เกหะซีพยายามจะผลักเธอออกไป แต่คนของพระเจ้ากล่าวว่า “ปล่อยเธอเถิด! เธอทุกข์ใจยิ่งนักและพระยาห์เวห์ปิดบังเรื่องนี้ไว้ และไม่ได้บอกข้าว่าเป็นเพราะเหตุใด”28เธอกล่าวว่า “ท่านเจ้าข้า ดิฉันขอลูกชายจากท่านหรือ ดิฉันขอร้องท่านไม่ใช่หรือว่า ‘อย่ามาให้ความหวังดิฉันเลย’ ”29เอลีชากล่าวกับเกหะซีว่า “จงคาดเอวทับเสื้อคลุมให้ทะมัดทะแมง ถือไม้เท้าของข้าวิ่งไป ไม่ต้องทักทายใครที่เจ้าพบเจอ ถ้ามีใครร้องทักก็อย่าตอบ จงเอาไม้เท้าของข้าไปวางบนหน้าเด็ก”30แต่แม่ของเด็กกล่าวว่า “พระยาห์เวห์มีชีวิตอยู่และท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ดิฉันจะไม่ไปจากท่านฉันนั้น” ฉะนั้นเขาจึงลุกขึ้นและตามเธอไป31เกหะซีล่วงหน้าไปก่อนและเอาไม้เท้าวางบนหน้าเด็ก แต่ไม่มีเสียงหรือการตอบสนองใดๆ เกหะซีจึงกลับมาบอกเอลีชาว่า “เด็กนั้นยังไม่ฟื้น”32เมื่อเอลีชามาถึง เด็กนั้นนอนตายอยู่บนเตียงของเอลีชา33เขาก็เข้าไป ปิดประตูอยู่กับเด็กนั้นตามลำพังและอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์34จากนั้นเขาขึ้นไปบนเตียงและนอนทาบบนร่างของเด็ก เอาปากทาบบนปาก ตาประกบตา มือประกบมือ ขณะที่เขาเหยียดกายลงบนเด็กนั้น ร่างของเด็กก็เริ่มอบอุ่นขึ้น35เอลีชาลงจากเตียง เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง แล้วขึ้นไปบนเตียง เอนร่างทับบนร่างเด็กอีกครั้ง เด็กนั้นก็จามเจ็ดครั้ง แล้วลืมตาขึ้น36เอลีชาจึงเรียกเกหะซีมา แล้วสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมมา” เขาก็ไปเรียก เมื่อเธอมา เอลีชากล่าวว่า “รับลูกของเจ้าไปเถิด”37เธอเข้ามาหมอบลงกับพื้นแทบเท้าของเขา แล้วอุ้มลูกเดินออกไป
อาหารมีพิษ
38เอลีชากลับไปยังกิลกาล เกิดการกันดารอาหารในแถบนั้น วันหนึ่งขณะที่เขานั่งอยู่ต่อหน้ากลุ่มผู้เผยพระวจนะ เขาบอกคนรับใช้ของเขาว่า “ทำอาหารหม้อใหญ่เลี้ยงผู้เผยพระวจนะเหล่านี้ด้วย”39คนหนึ่งออกไปหาสมุนไพรในท้องทุ่ง และเจอไม้เลื้อยมีผลคล้ายแตงกวา จึงเก็บมามากเท่าที่จะหอบใส่เสื้อคลุมมาได้ เมื่อกลับมาถึงเขาก็หั่นใส่หม้อโดยไม่รู้ว่าเป็นไม้เลื้อยอะไร40ครั้นตักอาหารกินกัน พอเริ่มกินก็ร้องว่า “คนของพระเจ้า มีความตายอยู่ในหม้อนี้” และพวกเขากินอาหารนั้นไม่ได้41เอลีชากล่าวว่า “เอาแป้งมาสิ” แล้วเขาก็เอาแป้งใส่หม้อ แล้วบอกว่า “ตักให้ทุกคนกินได้แล้ว” อาหารก็ไม่เป็นพิษอีกการเลี้ยงคนนับร้อย
42ชายคนหนึ่งจากบาอัลชาลิชาห์นำขนมปังข้าวบาร์เลย์ยี่สิบก้อนทำจากเมล็ดข้าวผลแรกของการเก็บเกี่ยว พร้อมด้วยรวงข้าวใหม่มามอบให้คนของพระเจ้า เอลีชาจึงสั่งว่า “จงนำไปเลี้ยงคนทั้งหลาย”43คนรับใช้ถามว่า “ของแค่นี้จะเลี้ยงคนนับร้อยได้อย่างไร”แต่เอลีชาตอบว่า “ไปเถิด เพราะพระยาห์เวห์พูดว่า ‘พวกเขาจะได้กินและยังมีเหลืออีก’ ”44เขาก็เอาขนมปังมากินกันและมีเหลือด้วยตามที่พระยาห์เวห์ได้พูดไว้
Biblica, Inc.