阅读Markúsarguðspjall 5

Markúsarguðspjall5

¹Loks komu þeir í land hinum megin við vatnið, í landi Gerasenanna. ²Þegar Jesús steig frá borði mætti honum maður sem var haldinn óhreinum anda.³Þessi maður dvaldi í grafreit – sama hvað fólk reyndi að gera til að binda hann fastan⁴sleit hann alltaf af sér alla fjötra og keðjur, og enginn réði við hann.⁵Hann ráfaði um í fjöllunum og grafreitnum dag og nótt, grét og barði sig með steinum. ⁶En þegar hann sá Jesú úr fjarska hljóp hann til hans með miklum látum.⁷„Hvað vilt þú mér, Jesús, sonur hins hæsta Guðs?“ hrópaði hann. „Í guðanna bænum, láttu mig vera!“ ⁸„Farðu út úr þessum manni, óhreini andi!“ svaraði Jesús honum.⁹„Hvað heitir þú?“ spurði hann andann. „Ég heiti Fjöldi,“ svaraði andinn, „því við erum margir. ¹⁰Ekki reka okkur héðan burt, ég bið þig!¹¹Í fjöllunum héðan skammt frá er stór svínahjörð á beit.¹²Sendu okkur frekar til svínanna, og við förum í þau í staðinn.“¹³Þetta leyfði Jesús, og óhreinu andarnir færðu sig úr manninum og yfir í svínin. Síðan hljóp öll svínahjörðin af stað fram af kletti, svo öll svínin (um tvö þúsund talsins) drukknuðu. ¹⁴Svínahirðarnir hlupu og sögðu frá því sem þeir höfðu séð um allt svæðið, og fólk kom hvaðanæva að til að sjá það sem hafði gerst.¹⁵Það kom og sá bæði Jesú og manninn sem hafði verið andsetinn (sem var nú kominn í föt og orðinn alveg eðlilegur), og það varð hrætt.¹⁶Þeir sem höfðu orðið vitni að því sem gerðist sögðu fólkinu alla söguna af andsetna manninum og svínunum¹⁷og fólkið bað Jesú um að yfirgefa svæðið. ¹⁸Þegar Jesús steig um borð í bátinn bað maðurinn sem hafði verið andsetinn um að fá að koma með honum.¹⁹„Nei,“ sagði Jesús. „Farðu frekar heim til vina þinna og fjölskyldu og segðu þeim hvað Drottinn hefur gert fyrir þig og hvernig hann hefur sýnt þér miskunn.“ ²⁰Og maðurinn fór því af stað, ferðaðist um Dekapólissvæðið og sagði frá öllu því stórkostlega sem Jesús hafði gert fyrir hann.

²¹Þegar Jesús hafði siglt til baka yfir vatnið safnaðist mikill mannfjöldi í kringum hann við ströndina.²²Þeirra á meðal var einn af samkomuhússtjórunum, maður sem hét Jaírus. Þegar hann sá Jesú féll hann á kné fyrir framan hann.²³„Litla dóttir mín er fárveik og er við dauðans dyr,“ hrópaði hann. „Komdu með mér, gerðu það, og bjargaðu lífi hennar með því að snerta hana.“²⁴Jesús fór af stað með honum, og mannfjöldinn fylgdi þeim.²⁵En í mannfjöldanum var líka kona sem hafði þjáðst af stöðugum blæðingum í tólf ár. ²⁶Hún hafði eytt aleigunni í ótal erfiðar læknismeðferðir, án nokkurs árangurs – henni hafði bara versnað.²⁷Hún hafði heyrt um Jesú og barðist þess vegna að honum í gegnum mannfjöldann og snerti föt hans.²⁸„Ef ég næ bara að snerta fötin hans,“ hugsaði hún með sér, „hlýtur mér að batna.“²⁹Um leið og hún snerti hann hættu blæðingarnar, og hún fann að hún hafði læknast.³⁰Við þetta fann Jesús að kraftur hafði runnið frá honum. Hann sneri sér við. „Hver snerti fötin mín?“ spurði hann. ³¹„Það er fólk allt í kringum okkur,“ sögðu lærisveinarnir. „Hvernig geturðu spurt hver hafi snert þig?“³²En hann leit í kringum sig og kom auga á konuna sem hafði snert hann.³³Konan skalf af hræðslu, því hún vissi hvað hafði gerst. Hún féll á kné fyrir framan Jesú og sagði honum alla söguna.³⁴„Kæra dóttir,“ sagði hann við hana, „Það er trúin þín sem hefur bjargað þér. Þetta er allt í lagi. Farðu nú og njóttu heilsunnar.“

³⁵Meðan hann var að tala við konuna kom fólk frá húsi samkomuhússtjórans. „Dóttir þín er látin,“ sagði það honum. „Þú þarft víst ekki að ónáða kennarann lengur.“³⁶En Jesús heyrði þetta. „Óttastu ekki,“ sagði hann við samkomuhússtjórann, „heldur hafðu trú.“³⁷Og hann hélt einn áfram með Pétri og bræðrunum Jakobi og Jóhannesi³⁸að heimili samkomuhússtjórans, þar sem allir voru harmi slegnir yfir andláti litlu stelpunnar, og steig inn.³⁹„Hvaða sorgarlæti eru þetta?“ sagði hann. „Stelpan er ekki dáin – hún sefur bara.“ ⁴⁰Fólkið hæddist að Jesú þegar það heyrði þetta. En hann skipaði öllum að fara út, og fór inn til litlu stelpunnar með föður hennar og móður.⁴¹Hann tók í hönd hennar og sagði við hana „Talíþa kúmí,“ sem þýðir „Vaknaðu, litla stúlka.“ ⁴²Við það vaknaði þessi tólf ára stelpa og stóð á fætur. Fólkið trúði ekki sínum eigin augum.⁴³Jesús skipaði þeim að segja engum frá þessu, og sagði þeim að gefa stelpunni eitthvað að borða.