مزامیر104pes_opcb
1ای جان من، خداوند را ستایش کن! ای یهوه، ای خدای من، تو چه عظیمی!2تو خود را با عزت و جلال آراسته و خویشتن را با نور پوشانیدهای. آسمان را مثل خیمه گسترانیدهای3و خانهٔ خود را بر آبهای آن بنا کردهای. ابرها را ارابه خود نمودهای و بر بالهای باد میرانی.4بادها فرستادگان تو هستند و شعلههای آتش خدمتگزاران تو.5ای خداوند، تو زمین را بر اساسش استوار کردی تا هرگز از مسیرش منحرف نشود.6دریاها همچون ردایی آن را در برگرفت و آب دریاها کوهها را پوشاند.7اما آبها از هیبت صدای تو گریختند و پراکنده شدند.8به فراز کوهها برآمدند و به دشتها سرازیر شده، به مکانی که برای آنها ساخته بودی، جاری شدند.9برای دریاها حدی تعیین نمودهای تا از آنها نگذرند و زمین را دوباره نپوشانند.10در درهها، چشمهها به وجود آوردهای تا آب آنها در کوهپایهها جاری شود.11تمام حیوانات صحرا از این چشمهها آب مینوشند و گورخرها تشنگی خود را برطرف میسازند.12پرندگان بر شاخههای درختان لانه میسازند و آواز میخوانند.13از آسمان بر کوهها باران میبارانی و زمین از نعمتهای گوناگون تو پر میشود.14تو علف را برای خوراک چارپایان، و گیاهان را برای استفاده انسان، از زمین میرویانی.15تا دل انسان از شراب شاد گردد، روغن روی او را شاداب سازد و نان به جان او نیرو بخشد.16درختان سرو لبنان که تو ای خداوند، آنها را کاشتهای سبز و خرمند.17مرغان هوا در درختان سرو لانه میسازند و لکلکها بر شاخههای درختان صنوبر.18کوههای بلند، چراگاه بزهای کوهی است و صخرهها، پناهگاه خرگوشان.19ماه را برای تعیین ماههای سال آفریدی و آفتاب را برای تعیین روزها.20به فرمان تو شب میشود. در تاریکی شب همهٔ حیوانات وحشی از لانههای خود بیرون میآیند.21شیربچگان برای شکار غرش میکنند و روزی خود را از خدا میخواهند.22هنگامی که آفتاب طلوع میکند، آنها به لانههای خود برمیگردند و میخوابند.23آنگاه انسانها برای کسب معاش، از خانه بیرون میروند و تا شامگاه کار میکنند.24خداوندا، کارهای دست تو چه بسیارند. همه آنها را از روی حکمت انجام دادهای. زمین از مخلوقات تو پر است.25در دریاهای بزرگی که آفریدهای جانوران بزرگ و کوچک به فراوانی یافت میشوند.26کشتیها بر روی آب میروند، و لِویاتان، که تو برای بازی در دریا ساختی، در آن بازی میکند.27تمام مخلوقات تو منتظرند تا تو روزیشان را به آنها بدهی.28تو دست خود را باز میکنی، به آنها روزی میدهی و آنها را با چیزهای نیکو سیر میکنی.29هنگامی که روی خود را از آنها برمیگردانی مضطرب میشوند؛ و وقتی جان آنها را میگیری، میمیرند و به خاکی که از آن ساخته شدهاند، برمیگردند.30اما زمانی که به مخلوقات جان میبخشی، زنده میشوند و به زمین طراوت میبخشند.31شکوه و عظمت خداوند جاودانی است و او از آنچه آفریده است خشنود میباشد.32خداوند به زمین نگاه میکند و زمین میلرزد؛ کوهها را لمس مینماید و دود از آنها بلند میشود.33تا زندهام، خداوند را با سرود، پرستش خواهم کرد و تا وجود دارم او را ستایش خواهم نمود.34باشد که او از تفکرات من خشنود شود، زیرا او سرچشمه همهٔ خوشیهای من است.35باشد که همهٔ گناهکاران نابود شوند و بدکاران دیگر وجود نداشته باشند. ای جان من، خداوند را ستایش کن! سپاس بر خداوند!