متی 27 را بخوانید

متی27

عیسی جانش را برای نجات مردم فدا می‌کند

¹چون صبح شد، کاهنان اعظم و مشایخ، با یکدیگر مشورت کردند تا راهی بیابند که عیسی را بکشند.²پس او را دست بسته به پیلاتُس، فرماندار رومی، تحویل دادند.

³اما یهودا، تسلیم‌کنندۀ او، وقتی دید که عیسی به مرگ محکوم شده است، از کار خود پشیمان شد و سی سکه نقره‌ای را که گرفته بود، نزد کاهنان اعظم و سران قوم آورد تا به ایشان بازگرداند.

⁴او به آنان گفت: «من گناه کرده‌ام چون باعث محکومیت مرد بی‌گناهی شده‌ام.»
آنان جواب دادند: «به ما چه؟ خودت خواستی!»

⁵پس او سکه‌ها را در معبد ریخت و بیرون رفت و خود را با طناب خفه کرد.⁶کاهنان اعظم سکه‌ها را از روی زمین جمع کردند و گفتند: «ریختن این سکه‌ها در خزانۀ معبد حرام است، زیرا خونبهاست.»

⁷بنابراین، پس از بحث و مشورت، قرار بر این شد که با آن پول قطعه زمینی را بخرند که کوزه‌گرها از خاکش استفاده می‌کردند، و از آن زمین به عنوان قبرستان بیگانگانی استفاده کنند که در اورشلیم فوت می‌شدند.⁸به همین، دلیل آن قبرستان تا به امروز نیز به «زمین خون» معروف است.⁹این واقعه، پیشگویی ارمیای نبی را به انجام رساند که فرموده بود: «آنها سی سکۀ نقره یعنی قیمتی را که مردم اسرائیل برای او تعیین کرده بودند برداشتند،¹⁰و از کوزه‌گرها زمینی خریدند، همان‌گونه که خداوند به من فرموده بود.»

محاکمه عیسی در برابر پیلاتُس

¹¹در این هنگام، عیسی را به حضور پیلاتُس، فرماندار رومی آوردند. فرماندار از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهود هستی؟»
عیسی جواب داد: «همین‌طور است که می‌گویی.»

¹²آنگاه کاهنان اعظم و سران قوم یهود اتهاماتی بر او وارد ساختند، اما او هیچ جواب نداد.

¹³پس پیلاتُس به او گفت: «نمی‌شنوی چه می‌گویند؟»

¹⁴اما عیسی همچنان خاموش بود، به طوری که سکوت او فرماندار را نیز به تعجب واداشت.

¹⁵و رسم فرماندار بر این بود که هر سال در عید پِسَح، یک زندانی را به خواست مردم آزاد کند.¹⁶در آن سال، زندانی مشهوری به اسم باراباس در زندان بود.¹⁷آن روز صبح، وقتی مردم گرد آمدند، پیلاتُس به ایشان گفت: «کدام یک از این دو نفر را می‌خواهید برایتان آزاد کنم: باراباس یا عیسی را که مسیح شماست؟»¹⁸چون خوب می‌دانست که سران قوم از روی حسادت عیسی را دستگیر کرده‌اند.

¹⁹در همان هنگام که پیلاتُس جلسه دادگاه را اداره می‌کرد، همسرش برای او پیغامی فرستاده، گفت: «با این مرد بی‌گناه کاری نداشته باش، چون دیشب به خاطر او خوابهای وحشتناکی دیده‌ام.»

²⁰کاهنان اعظم و مقامات قوم یهود از این فرصت استفاده کردند و مردم را واداشتند که از پیلاتُس آزادی باراباس و اعدام عیسی را بخواهند.²¹پس فرماندار دوباره پرسید: «کدام یک از این دو نفر را می‌خواهید برایتان آزاد کنم؟» مردم فریاد زدند: «باراباس را!»

²²پیلاتُس پرسید: «پس با عیسی که مسیح شماست، چه کنم؟»
مردم یکصدا فریاد زدند: «مصلوبش کن!»

²³پیلاتُس پرسید: «چرا؟ مگر چه گناهی کرده است؟» ولی باز فریاد زدند: «مصلوبش کن!»

²⁴وقتی پیلاتُس دید که اصرار او فایده‌ای ندارد، و حتی ممکن است شورشی به پا شود، دستور داد کاسهٔ آبی حاضر کنند، و در مقابل چشمان مردم دستهای خود را شست و گفت: «من از خون این مرد، بری هستم؛ دیگر خودتان می‌دانید!»

²⁵جمعیت فریاد زدند: «خونش به گردن ما و فرزندان ما باشد!»

²⁶پس پیلاتُس، باراباس را برای ایشان آزاد کرد و دستور داد عیسی را پس از شلّاق زدن، ببرند و مصلوب کنند.

سربازان عیسی را ریشخند می‌کنند

²⁷سربازان ابتدا عیسی را به حیاط کاخ فرماندار بردند و تمام سربازان را به دور او جمع کردند.²⁸سپس، لباس او را درآوردند و ردایی ارغوانی به او پوشاندند،²⁹و تاجی از خار ساخته، بر سر او گذاشتند، و یک چوب، به نشانهٔ عصای سلطنت، به دست راست او دادند و در برابرش زانو زده، با ریشخند می‌گفتند: «درود بر پادشاه یهود!»³⁰پس از آن، به صورتش آب دهان انداختند و چوب را از دستش گرفته، بر سرش زدند.

³¹پس از اینکه از مسخره کردن او خسته شدند، شنل را از دوشش برداشته، لباس خودش را به او پوشانیدند، و او را بردند تا مصلوبش کنند.

عیسی را مصلوب می‌کنند

³²در راه، به مردی برخوردند از اهالی قیروان که نامش شمعون بود. او را وادار کردند صلیب عیسی را بر دوش بگیرد و ببرد.³³وقتی به محلی به نام جُلجُتا که به معنی جمجمه است، رسیدند،³⁴سربازان به او شرابی مخلوط به زرداب دادند؛ اما وقتی آن را چشید، نخواست بنوشد.

³⁵سربازان، پس از مصلوب کردن او، بر سر تقسیم لباسهایش قرعه انداختند.³⁶سپس همان جا در اطراف صلیب به تماشای جان دادن او نشستند.³⁷تقصیرنامۀ او را نیز بالای سرش بر صلیب نصب کردند: «این است عیسی، پادشاه یهود.»

³⁸دو شورشی را نیز با او به صلیب کشیدند، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ او.³⁹کسانی که از آنجا رد می‌شدند، سرهای خود را تکان داده، ریشخندکنان⁴⁰می‌گفتند: «تو که می‌خواستی معبد را خراب کنی و در عرض سه روز آن را باز بسازی، خود را نجات بده! اگر واقعاً پسر خدایی، از صلیب پایین بیا!»

⁴¹کاهنان اعظم و علمای دین و مشایخ نیز او را مسخره کرده، می‌گفتند:⁴²«دیگران را نجات می‌داد اما نمی‌تواند خودش را نجات دهد! اگر پادشاه اسرائیل است همین الان از صلیب پایین بیاید تا به او ایمان بیاوریم؟⁴³او به خدا توکل کرد، پس اگر خدا دوستش دارد، بگذار نجاتش دهد، زیرا ادعا می‌کرد که پسر خداست!»

⁴⁴حتی آن دو شورشی نیز که با او مصلوب شده بودند، به او دشنام می‌دادند.

عیسی جان می‌سپارد

⁴⁵آن روز، از ظهر تا ساعت سه بعد از ظهر، تاریکی تمام آن سرزمین را فراگرفت.

⁴⁶نزدیک به ساعت سه، عیسی با صدای بلند فریاد زد: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقتَنی»، یعنی «خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشتی؟»

⁴⁷بعضی که آنجا ایستاده بودند، تصور کردند که ایلیا نبی را صدا می‌زند.⁴⁸یکی از آنان دوید و اسفنجی از شراب ترشیده را بر سر یک چوب گذاشت و نزدیک دهان او برد تا بنوشد.⁴⁹ولی دیگران گفتند: «کاری نداشته باش! بگذار ببینیم آیا ایلیا می‌آید او را نجات دهد یا نه؟»

⁵⁰آنگاه عیسی فریاد بلند دیگری برآورد و روح خود را تسلیم کرد.⁵¹در آن لحظه، ناگهان پردهٔ معبد از بالا تا پایین دو پاره شد و چنان زمین لرزه‌ای رخ داد که سنگها شکافته،⁵²و قبرها باز شدند و بسیاری از مقدّسین خدا که مرده بودند، زنده شدند؛⁵³و پس از زنده شدن عیسی، از قبرستان به اورشلیم رفتند و بسیاری ایشان را دیدند.

⁵⁴آن افسر رومی و سربازانش که وظیفۀ نگهبانی از عیسی را بر عهده داشتند، از این زمین‌لرزه و رویدادها وحشت کردند و گفتند: «براستی این مرد پسر خدا بود.»

⁵⁵عده‌ای از زنان که عیسی را خدمت می‌کردند و به دنبال او از جلیل آمده بودند، در آنجا حضور داشتند و از دور ناظر واقعه بودند.⁵⁶در بین ایشان مریم مجدلیه، مریم مادر یعقوب و یوسف، و نیز مادر یعقوب و یوحنا، پسران زبدی، دیده می‌شدند.

خاکسپاری پیکر عیسی

⁵⁷هنگام غروب، مردی ثروتمند به نام یوسف که اهل رامه و یکی از پیروان عیسی بود،⁵⁸به حضور پیلاتُس رفت و از او جسد عیسی را درخواست کرد. پیلاتُس دستور داد جسد را در اختیار او قرار دهند.⁵⁹یوسف جسد را گرفت و در کتان پاکی پیچید،⁶⁰و در مقبره‌ای که به تازگی برای خود در صخره تراشیده بود، جای داد. سپس سنگی بزرگ در مقابل قبر قرار داد و رفت.⁶¹مریم مجدلیه و آن مریم دیگر در آنجا روبروی قبر نشسته بودند.

نگهبانان قبر عیسی

⁶²روز بعد، پس از مراسم اولین روز پِسَح، کاهنان اعظم و فریسیان نزد پیلاتُس رفتند⁶³و گفتند: «قربان، به یاد داریم که آن فریبکار وقتی زنده بود، می‌گفت: ”من پس از سه روز زنده می‌شوم.“⁶⁴پس خواهش می‌کنیم دستور فرمایید قبر را تا سه روز زیر نظر داشته باشند، تا شاگردانش نتوانند بیایند و جسد او را بدزدند و ادعا کنند که او زنده شده است! اگر موفق به این کار شوند، وضع بدتر از اول می‌شود.»

⁶⁵پیلاتُس گفت: «چرا از نگهبانان معبد استفاده نمی‌کنید؟ آنان خوب می‌توانند از قبر محافظت کنند.»

⁶⁶پس رفتند و سنگ در قبر را مُهر و موم کردند و نگهبانان گماشتند تا کسی به قبر نزدیک نشود.