Luke2
1อยู่มามื้อหนึ่ง มีฮับสั่งจากจักรพรรดิซีซาร์ออกัสตัส ไห้จดทะเบียนบ้านทั่วแผนดิน2นี่เป็นเถื่อแรกที่มีการจดทะเบียนบ้านเกิดขึ้นในสมัยที่คีริอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย3คนทั้งหลายก่าพากันไปจดทะเบียนที่เมืองของโต4โยเซฟก่าเดินทางจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลีไปที่เมืองของดาวิดชื่อเบธเลเฮมในแคว้นยูเดียนำ เพราะว่าเขาก่าเป็นวงศ์วานและเชื้อสายของดาวิด5เขาไปจดทะเบียนบ้านพร้อมกับมารีย์ผู้หญิงที่เขาหมั้นไว้แล้วและกำลังมาน6ขณะเขาทั้งสองยังอยู่บ่งนั่น ก่าถึงเวลาที่มารีย์อี๊ออกลูก7นางจึงออกลูกชายหัวปี เอาผ้าอ้อมมาพันและก่าวางไว้ในฮางหญ้า เพราะว่าในโรงแรมบ่มีบ่งให้พวกเขานอนพัก8ในแถวนั้นมีคนเลี้ยงแกะอยู่ท่งนา เฝ้าฝูงเกะของเขามื้อคืน9มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งของพระเจ้ามาเฮ็ดให้พวกเขาเห็น และพระรัศมีของพระเจ้าส่องรอบโตของพวกเขาและคนเลี้ยงแกะย้านคะหนาด10ทูตสวรรค์ของพระเจ้าเว้ากับพวกเขาว่า "อย่าย้าน เพราะเฮาเอาข่าวดีมาบอกพวกเจ้า เป็นความยินดีหลายที่อี๊มาฮอดสู่คน11เพราะว่าในมื้อนี้พระผู้ซ่อยให้รอดของพวกเจ้าทั้งหลายคือพระคริสต์มาเกิดที่เมืงของดาวิด12นิ่อี๊เป็นหมายสำคัญสำหรับพวกเจ้า คือเจ้าอี๊พ้อพระกุมารนั้นพันผ้าอ้อมนอนอยู่ในฮางหญ้า"13ทันใดนั้น มีชาวสวรรค์กลุ่มหนึ่งมาอยู่กับทูตสวรรค์องค์นั้นพร้อมกับฮ้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าว่า14"พระสิริจงมีแด่พระเจ้าในที่สูงสุด ส่วนบนแผ่นดินโลก สันติสุขจงมีท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลายที่พระเจ้าทรงโปรดปรานนั้น"15เมื่อทูตสวรรค์เหล่านั้นไปจากพวกเขาขึ้นสู่สวรรค์แล้ว พวกคนเลี้ยงแกะดั่ยเว้ากันว่า"ให้เฮาไปเมืองเบธเลเฮมเบิ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามที่พระเจ้าดั่ยบอกกับเฮา"16เขาก่าฟ้าวไปแล้วพ้อนางมารีย์กับโยเซฟแล้วก่าพระกุมารนั้นนอนอยู่ในฮางหญ้า17เมื่อพวกเขาเห็นแล้วจึงเว้าเรื่องที่พวกเขาดั่ยยินเกี่ยวกับพระกุมารนั้น18คนทั้งหลายที่ดั่ยยินก่าเป็นตางึดเกี่ยวกับเรื่องที่คนเลี้ยงแกะบอกกับเขา19ส่วนนางมารีย์ก่าเก็บสิ่งเหล่านั้นไว้และรำพึงอยู่ในใจ20พวกคนเลี้ยงแกะจึงกลับไปถวายพระเกียรติและสรรเสริญพระเจ้าเพราะเหตุการณ์สู๋เซี้ยที่พวกเขาดั่ยยินและดั่ยเห็นคือกับที่พระเจ้าดั่ยเว้าไว้กับพวกเขา21พอครบแปดมื้อชึ่งเป็นมื้อที่พระกุมารนั้นเข้าสุหนัต เขาจึงตั้งซื่อให้ว่า เยซู คือกับที่ทูตสวรรค์ดั่ยเว้าไว้ก่อนอี๊ปฏิสนธิในครรภ์22เมื่อฮอดเวลาเฮ็ดพิธีซำระโตนำธรรมบัญญัติของโมเสส พ่อแม่ก่าพาพระกุมารไปเมืองเยรูซาเล็มเพื่อถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า23ตามที่เขียนไว้ในธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า "ลุกซายกกสู่คนอี๊ต้องเป็นลูกที่ถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า"24แล้วพวกเขาก่าถวายของบูชาตามที่ตรัสสั่งไว้แล้วในธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือดกเขาคู่หนึ่ง หรือดกพิราบหนุ่มสองโต25มีผู้ซายคนหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็มซื่อสิเมโอน เป็นคนชอบธรรมและยำเกรงพระเจ้า เลาคอยถ่าเวลาที่พวกอิสราเอลอี๊ดั่ยฮับการปลอบใจและพระวิญญาณบริสุทธิ์ก่าสถิตอยู่กับสิเมโอน26พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงสำแดงแก่สิเมโอนว่าเลาอี๊บ่ตายจนกว่าอี๊ดั่ยเห็นพระคริสต์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า27เมื่อสิเมโอนเขาไปในบริเวณพระวิหารโดยการทรงนำของพระวิญญาณและตอนที่พ่อแม่เอาพระกุมารเยซูเข้าไปเพื่ออี๊เฮ็ดกับพระกุมารตามธรรมเนียมของธรรมบัญญัตินั้น28สิเมโอนเข้าไปอุ้มพระกุมารแล้วก่าสรรเสริญพระเจ้าว่า29"ข้าแต่พระเจ้า บัดนี้ขอทรงให้ทาสของพระองค์ไปเป็นสุขตามพระดำรัสของพระองค์30เพราะว่าของข้าพระองค์ดั่ยเห็นความรอดของพระองค์แล้ว31ซึ่งพระองค์ทรงจัดเตรียมไว้ต่อหน้าชนชาติทั้งหลาย32เป็นสว่างที่ส่องให้กับคนต่างซาติและเป็นศักดิ์ศรีของพวกอิสราเอลซนซาติของพระองค์"33ส่วนพ่อแม่ของพระกุมารนั้นก่าแปลกใจเพราะคำเว้าที่สิเมโอนเว้าฮอดพระกุมาร34แล้วสิเมโอนก่าอวยพรเขาแล้วเว้ากับนางมารีย์แม่ของพระกุมารนั้นว่า "เบิ่งเด้อ พระกุมารนี้ดั่ยฮับการเลือกสรรเพื่อเอ็ดให้หลายคนในพวกอิสราเอลและอี๊เป็นล้มลงหรือลุกขึ้นและอี๊เป็นหมายสำคัญที่คนอี๊ปฏิเสธ35เพื่อความคึดในใจของคนจำนวนมากอี๊ปรากฎแจ้งเถิงหัวใจของเลาเองก่าอี๊ถืกดาบแทงทะลุนำ36มีผู้เผยพระวจนะแม่ยิงคนหนึ่งซื่อ อันนา ลูกสาวของฟานูเอลในเผ่าอาเซอร์นางเป็นคนเฒ่าคักแล้ว นางอยู่กับผัวดั่ยแค่เจ็ดปีหลังจากแต่งงาน37แล้วก่าเป็นม่ายมาจนเถิงอายุแปดสิบสี่ปี นางบ่เคยออกไปจากบริเวณพระวิหารเลย แต่อยู่นมัสการถืออดอาหารและอธิษฐานทั้งมื้อเว็นมื้อคืน38ในขณะนั้น แม่ยิงคนนี้ก่าเข้ามาขอบพระคุณพระเจ้าและเว้าฮอดพระกุมารให้คนคนทั้งหลายที่คอยถ่าการทรงไถ่กรุงเยรูซาเล็มฟัง39เมื่อโยเซฟกับนางมารีย์เฮ็ดสู่เซี่ยสู่แซงนำบทบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วแล้วก่ากลับไปนาซาเร็ธเมืองของโตเองในแคว้นกาลิลี40พระกุมารนั้นก่าโตใหญ่แข็งแฮงขึ้นเต็มเปี่ยมไปด้วยสติปัญญาและพระคุณของพระเจ้าอยู่กับเลา41พ่อแม่นั้นเคยขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็มในเทศกาลปัศกาสู่ปี42ดังนั้นเมื่อพระกุมารมีอายุดั่ยสิบสองปีพวกเขาก่าขึ้นไปร่วมเทศกาลนั้นตามธรรมเนียม43เมื่อครบกำหนดวันเทศกาลแล้วขณะพวกเขาเดินทางกลับ พระกุมารเยซูยังอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม แต่พ่อกับแม่บ่ฮู้44เพราะว่าเขาทั้งสองคนคึดว่าพระกุมารอยู่หมู่คนที่มานำกัน พวกเขาเดินทางไปดั่ยมื้อหนึ่งแล้วก่าเลยหาพระกุมารในหมู่ญาติพี่น้องแล้วก่าพวกคนที่ฮู้จักกัน45เมื่อบ่พ้อจึงพากันกลับไปนำหาที่กรุงเยรูซาเล็ม46เมื่อหาดั่ยสามมื้อก่าพ้อพระกุมารนั่งอยู่ในพระวิหารท่ามกลางพวกอาจารย์ กำลังฟังและถามอาจารย์เหล่านั้นอยู่47คนทั้งหลายที่ดั่ยยินพากันแปลกใจในสติปัญญาและคำตอบของพระกุมารนั้น48ส่วนพ่อแม่เมื่อพ้อแล้วก่าแปลกใจ แม่เว้าว่า "ลูกเอ๋ย เป็นหยั่งเฮ็ดกับเฮาจั่งซี้ เบิ่งแม้ พ่อกับแม่นำหาลูกด้วยความทุกข์ใจ49พระเยซูตอบว่า "พ่อกับแม่นำหาลูกเฮ็ดหยั่ง? พ่อกับแม่บ่ฮู้ฮั่นหนือว่าลูกต้องอยู่ในวิหารของพระบิดา"50แต่พ่อแม่บ่เข้าใจคำเว้าที่พระเยซูเว้ากับเขาทั้งสองคน51แล้วพระเยซูก่าลงไปเมืองนาซาเร็ธกับพ่อกับแม่และยอมเซื่อฟังเขาทั้งสองคน ส่วนแม่เก็บเรื่องราวทั้งเบิ่ดไว้ในใจ52พระเยซูใหญ่ขึ้นทั้งด้านสติปัญญาและร่างกาย เป็นที่ชอบต่อพระพักตร์พระเจ้าและต่อหน้าคนทั้งหลายด้วย
Son Light Foundation