Luke20
1มื้อหนึ่งเมื่อพระเยซูกำลังสั่งสอนและประกาศเรื่องข่าวดีอยู่ในบริเวณวิหาร พวกหัวหน้านักบวช พวกครูสอนกฎปฏิบัติ และพวกผู้นำอาวุโสมาหาพระองค์2ซุ่มเขาถามว่า <<ช่วยไปบอกเขาว่าเจ้ามีสิทธิ์สังไปขับไล่คนขายของอั่น ใผให้สิทธิ์นี้กับเจ้า>>3พระเยซูตอบไปว่า <<ตอบเฮามาก่อนว่า4พิธีจุ่มน้ำของยอห์น มาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์>>5เขาปรึกษากันว่า <<ถ้าเฮาตอบว่า <<มาจากสวรรค์’ เขากะสิถามว่า <<แล้วเป็นสังหมู่เจ้าบ่เชื่อยอห์นล่ะ>6แต่ถ้าเฮาตอบว่า <<มาจากมนุษย์>>คนกะสิเอาหินดึกใส่เฮา เพราะชาวบ้านพวกนี้เชื่อว่ายอห์นเป็นผู้เว้าแทนพระเจ้า>>7พวกเขาเลยตอบพระองค์ว่า <<เฮาบ่ฮู้ว่ามาแต่ใส>>8พระเยซูจึงตอบพวกเขาว่า <<ถ้าแนวนั้น เฮากะสิบ่บอกคือกันว่าเฮาใช้สิทธิ์ของไผเฮ็ดแนวเหล่านี้>>9พระเยซูเว้าเรื่องเปรียบเทียบให้คนฟังว่า <<มีชายคนหนึ่งเฮ็ดสวนองุ่น แล้วให้ชาวสวนเช่า แล้วเขาก็ไปอยู่ต่างประเทศเป็นเวลาโดน10เมื่อฮอดเวลาเก็บเกี่ยว เขาส่งทาสคนหนึ่งมา ฮับส่วนแบ่งจากผลองุ่น แต่พวกคนเช่ากลับทำร้ายทุบตีทาสคนนั้น และไล่กลับไปมือเปล่า11เจ้าของสวนองุ่นก็เลยส่งทาสอีกผู้หนึ่งไป พวกคนเช่าก็ทำร้ายทุบตีเขาและเฮ็ดให้เขาอับอายขายหน้า แล้วไล่กลับไปมือเปล่าอีก12เจ้าของสวนก็ส่งคนที่สามไปอีก พวกคนเช่ากะเฮ็ดคือเก่า เฮ็ดเขาจนบาดเจ็บสาหัสแล้วโยนออกไปนอกสวน13เจ้าของสวนองุ่นเว้ากับโตเจ้าของเองว่า <<สิเฮ็ดแนวใดดีหนอ ฮู้แล้ว เฮาสิส่งลูกชายสุดที่รักของเฮาไป ซุ่มนั้นสิต้องเคารพยำเกรงลูกชายเฮาแท้ๆ>>14แต่พอพวกคนเช่าเห็นลูกชายของเขา กะปรึกษากันว่า <<นี่เดผู้รับมรดก ให้พวกเฮาฆ่ามันเลย สวนนี้จะได้ตกเป็นของหมู่เฮา>>15ซุ่มเขาก็เลยจับลูกชายเจ้าของสวนโยนออกไปนอกสวนและฆ่าเขา หมู่เจ้าคึดว่า เจ้าของสวนสิเฮ็ดแนวใดกับพวกคนเช่าเหล่านั้น16เขาสิกลับไปฆ่าพวกคนเช่าสวนเหล่านั้น และยกสวนองุ่นให้กับคนอื่นๆ>> เมื่อผู้คนได้ยินแนวนั้น กะเว้าขึ้นว่า <<อย่าให้เป็นแนวนั้นเลย>>17แต่พระเยซูกะเบิ่งเขาและเว้าว่า <<ถ้าแนวนั้นข้อความนี้ในพระคัมภีร์หมายถึงสัง‘หินก้อนนี้ที่ช่างก่อสร้างทิ้งแล้วกลับกลายมาเป็นหินก้อนที่สำคัญที่สุด18คนที่ล้มทับหินก้อนนั้น ร่างกายกะสิหักเป็นท่อนๆ แต่ถ้าหินนี้ล้มทับ คนนั้นกะสิแหลกละเอียด>>19เมื่อพวกครูสอนกฎปฏิบัติ และพวกหัวหน้านักบวชรู้ตัวว่าพระเยซูกำลังเปรียบพวกเขาว่าเป็นคนเช่าสวนพวกนั้น พวกเขาก็เลยหาแนวทางที่สิจับพระเยซูตอนนั้นเลย แต่กะบ่กล้าเพราะหย่านประชาชน20ซุ่มเขากะเฝ้าเบิ่งพระเยซูอย่างใกล้ชิด และส่งพวกสอดแนมที่แกล้งเป็นคนดีเพื่อไปจับผิดคำเว้าของพระองค์ เพื่อสิได้จับโตพระองค์ส่งไปให้ผู้พิพากษาและเจ้าเมืองโรม21ซุ่มสอดแนมถามพระเยซูว่า <<อาจารย์ครับ พวกเฮาฮู้ว่าคำเว้าและคำสอนของท่านนั้นถืกต้องและท่านกะบ่ย่านว่าคนอื่นสิคิดแนวใด และสอนความจริงในสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้เฮ็ด22อาจารย์ช่วยบอกแดว่า มันถืกต้องตามกฎอยู่เฮาะที่จ่ายภาษีให้กับซีซาร์>>23พระเยซูฮู้ฮอดอุบายของซุ่มเขา กะเลยบอกซุ่มเขาว่า24<<ไสส่งเหรียญอันหนึ่งมาใหเ้บิ่งดู๋ นี่รูปผู้ใด แล้วมีซื่อไผสลักอยู่ >>ซุ่มเขาก็ตอบว่า <<ซีซาร์>>25พระองค์กะเว้ากับซุ่มเขาว่า <<ของๆ ซีซาร์กะให้ซีซาร์ ของๆ พระเจ้ากะให้พระเจ้า>>26ซุ่มเขาบ่สามารถสิจับผิดคำเว้าของพระองค์ต่อหน้า ผู้คนได้ ได้แต่ตะลึงในคำตอบจนถึงกับเว้าบ่ออก27มีพวกสะดูสีบางคนมาหาพระเยซู ซุ่มนี้บ่เชื่อว่าคนตายแล้วจะฟื้นขึ้นจากความตาย เขาถามพระองค์ว่า28<<อาจารย์ครับ โมเสสเขียนสั่งไว้ว่า ถ้าชายคนใดตายและทิ้งเมียไว้โดยยังบ่มีลูก กะให้อ้ายของคนตายแต่งกับหญิงม่ายคนนั้น จะได้มีลูกไว้สืบสกุลให้กับอ้ายของเขา29ทื่อหนึ่งมีพี่น้องอยู่เจ็ดคน อ้ายคนโตแต่งงาน แล้วตายไปแต่ยังบ่มีลูก30น้องคนที่สองกะได้แต่งกับหญิงม่ายคนนั้น แต่เขากะตายไปและยังบ่มีลูกคือกัน31น้องคนที่สามกะเฮ็ดคือกัน และในที่สุดพี่น้องทั้งเจ็ดคนนี้ก็ได้แต่งงานกับหญิงนั้น แล้วพวกเขากะตายโดยบ่มีลูกจักคน32ต่อมาหญิงคนนั้นก็ตายนำ33ซอยบอกแน่ว่า ในมื้อที่ทุกคนฟื้นขึ้นจากความตายนั้น ผู้หญิงผู้นี้สิเป็นเมียของใผ ในเมื่อทั้งเจ็ดคนนั้นกะเคยเป็นผัวของเธอ>>34พระเยซูจึงตอบว่า <<คนในโลกนี้ท่อนั้นที่แต่งงานกัน และยกให้เป็นผัวเมียกัน35ส่วนในโลกหน้า คนที่เหมาะสมที่จะได้อยู่หม่องนั่นและฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว สิบ่แต่งงานกันอีก หรือยกให้เป็นผัวเมียกันอีกต่อไป36เป็นไปบ่ได้ที่ซุ่มเขาสิตายอีกทื่อ แต่เขาสิเป็นคือทูตสวรรค์และสิเป็นลูกของพระเจ้า เพราะพระเจ้าเฮ็ดให้เขาฟื้นขึ้นจากความตาย37เรื่องการฟื้นขึ้นจากความตายนี้ ขนาดโมเสสก็ยังเว้าเทิ่งเลย ตอนที่เขาเขียนเรื่องพุ่มไม้ที่ลุกเป็นไฟ เขาได้เอิ้นองค์เจ้าชีวิตว่า ‘พระเจ้า ของอับราฮัม พระเจ้า ของอิสอัค และพระเจ้า ของยาโคบ38พระเจ้าเป็นพระเจ้าของคนมีชีวิต บ่แม้นของคนตาย เพราะสำหรับพระเจ้าแล้วทุกคนยังมีชีวิตอยู่>>39พวกครูสอนกฎปฏิบัติบางคนกะหย่องพระเยซูว่า <<อาจารย์ เว้าได้เยี่ยมมากเลยครับ>>40แล้วกะบ่มีใผกล้าถามพระเยซูอีกเลย41พระเยซูถามว่า <<เจ้าเว้าได้จั่งใดว่าพระคริสต์เป็นลูกของดาวิด42ทั้งๆ ที่โตดาวิดเองเว้าในหนังสือสดุดีว่า พระเจ้าได้เว้ากับองค์เจ้าชีวิตของผู้ข้าผู้เป็นพระคริสต์ว่า<<นั่งลงทางขวามือของเรา43จนกว่าเฮาสิเฮ็ดให้ศัตรูของเจ้าเป็นที่วางเท้าของเจ้า>44แม้แต่ดาวิดยังเอิ้นพระคริสต์ว่าเป็นองค์เจ้าชีวิตเลย แล้วพระคริสต์จะเป็นลูกของดาวิดได้แนวใด>>45ขณะที่ฝูงชนกำลังฟังอยู่ฮั่น พระเยซูหันไปเว้ากับพวกศิษย์ว่า46<<ระวังพวกครูสอนกฎนี่เด้อ ซุ่มเขามักใส่เสื้อคลุมยาวๆ หย่างไปหย่างมาให้คนเขาคำนับในตลาด และมักนั่งในที่สำคัญๆ ในที่ประชุม และมักนั่งที่หัวโต๊ะในงานเลี้ยงต่างๆ47ซุ่มเขามักจะโกงเฮือนของหญิงม่าย แล้วก็แกล้งอธิษฐานให้ยืดยาวเพื่ออวดคน ซุ่มนี้สิต้องโดนลงโทษหนักกว่าคนที่บ่เฮ็ดแนวนั้นทำ>>
Son Light Foundation