भज़न50
असापो भज़न
1परमेशर बिधाता ज़हा का सारअ बल आसा, सह शादा पुर्बा ओर्ही पछ़मा तैणीं सारअ संसारा।2सियोन नगरी आसा सोभी का बित्ती, तिधा का निखल़अ परमेशरो धुप्पअ।3म्हारअ परमेशर आसा एछणैं आल़अ, पर सह निं च़ुप्प-च़ुप्पै एछणअ, तेऊ आजू-आजू हणीं दहंदी-प्लुशदी आग भकी दी, तेऊ फेर हणीं मारदी ढिश-बागर च़ली दी।4उझै सरग अर उंधै धरती डाहणैं परमेशरे शाजत कि तिंयां तेऊ आपणीं परज़ो नसाफ करदै भाल़े।5परमेशर बोला इहअ, “मेरै तिंयां भगत करा मुंह सेटा झाल़अ ज़ुंणी बल़ीदान करी मुंह संघै करार आसा किई दी।”6स्वर्गा खोज़णअ तेऊए बारै कि परमेशर आसा धर्मीं, सह आसा नसाफ करनै आल़अ आप्पै।7सह बोला इहअ, “मेरै लोगो, शूणां, हुंह बोला तम्हां लै, इज़राईलीओ, मुंह दैणीं थारै बारै आप्पै शाजत। हुंह आसा थारअ परमेशर बिधाता।8हुंह निं थारै बल़ीदाने बारै तम्हां लै दोश लांदअ, नां हूम बल़ी ज़ुंण तम्हैं मुल्है कबल्ली आणा।9हुंह नां थारै खुढा का बल्द बल़ी करना लै बोल्दअ अर नां थारी भेडा-बाकरीए शाल़ा का बाकरै बल़ी करना लै बोल्दअ,10किल्हैकि बणें सोभै पशू अर हज़ारो धारा रहणैं आल़ै ज़ीब बी आसा सोभै मेरै ई।11सोभै च़ेल्लू-पखीरू बी आसा मेरै अर संसारे सोभै ज़िऊंदै ज़ीब बी आसा मेरै ई।12ज़ै हुंह भुखअ बी हंदअ, तैबी निं मुंह तम्हां का मांगणे ज़रुरत आथी, सारअ संसार अर तेते सोभै गल्ला आसा मेरी ई।13मुंह कै म्हैशे शिखा खाणें ज़रुरत आसा? कि मुंह छ़ेल्हूओ लोहू लागा झुटणअ?14हुंह आसा परम प्रधान परमेशर, हुंह च़ाहा तम्हां का इहअ बल़ीदान कि तम्हैं सदा मेरअ शूकर करे, अर मुल्है आपणीं ज़बान पूरी करे ज़ुंण तम्हैं मानत मनी।15खरीए पलका बोलै तम्हैं मुल्है, हुंह बच़ाऊं तम्हां आप्पै अर तै भेटणीं तम्हां मेरी ज़ै-ज़ैकार करनी।”16पर कदुष्ट मणछा लै बोला परमेशर इहअ, “तम्हैं किल्है फिरा मेरै बधाने बारै खोज़दै? मेरी करारे बारै किल्है करा तम्हैं गल्ला?17ज़िहअ तम्हां हुंह नैरा, तेता, तम्हैं मंदै निं, मेरअ हुकम समझ़ा तम्हैं बृथा!18तम्हैं हआ च़ोरा संघै संगत डाहणां लै राज्ज़ी, अर तम्हैं हआ कंज़रै मणछा संघै साझ़ू।19तम्हैं बोला कबल्लै बूरअ ई, झ़ुठअ बोल़णैं का बी निं तम्हां झ़िह लागदी!20तम्हैं लाआ आपणैं भाई-बंधा लै बी दोश, आपणैं सक्कै भाई दी बी शुझिआ तम्हां का खोट।21तम्हैं करा इना एतरी गल्ला, तज़ी बी निं मंऐं तम्हां लै किछ़ै बोलअ, तम्हैं सोठा इहअ कि हुंह बी हणअ तम्हां ई ज़िहअ! पर ऐबै समझ़ाऊंणैं मुंह तम्हैं राम्बल़ै करै, सोभै गल्ला आणनीं मुंह ऐबै थारी आछी सम्हनै बाढै।22तम्हैं किअ हुंह भाल़अ नां भाल़अ! ऐबै शूणां धैन दैई, तम्हैं करनै मुंह पठी बरैबाद, तम्हां निं कुंण बच़ाऊंणै आल़अ भेटणअ।23मेरअ शूकर करनअ आसा इहअ बल़ीदान ज़ेता करै हुंह खुश हआ, ज़ुंण मेरअ हुकम मना तिन्नां बच़ाऊंदअ एछणअ हुंह पाक्कै दी।”Beyond Translation