ЁЎ10bel_jfc
1Абрыдла мне жыцьцё маё, стану я наракаць на сябе і гаварыць у горычы душы маёй!2Скажу я Богу: “Не асуджай мяне, а пакажы мне, за што Ты мяне так судзіш?3Ці добрым Табе здаецца тое, што Ты прыгнятаеш і ганьбіш твор рук Тваіх, а радзе бязбожных спрыяеш?4Ці Ты маеш вочы цялесныя, або як чалавек бачыць, так і Ты бачыш?5Ці ж дні Твае — як дні чалавечыя, і гады Твае — як гады чалавека,6што Ты шукаеш няправеднасьць маю і даведваешся грахі мае.7Хоць Ты ведаеш, што я нічога благога не зрабіў, але няма нікога, хто б з рукі Тваёй мог выцягнуць мяне.8Рукі Твае зрабілі мяне і ўфармавалі мяне, але Ты раптам губіш мяне.9Памятай, прашу, што Ты з гліны зрабіў мяне. Чаму зноў у парахно мяне вяртаеш?10Ты выліў мяне як малако, і як сыр, зьляпіў мяне.11У скуру і цела Ты апрануў мяне, зьвязаў мяне косткамі і жыламі,12абдарыў мяне жыцьцём і любоўю, і апека Твая сьцерагла дух мой.13Хоць гэта хаваў Ты ў сэрцы Тваім, аднак я ведаю, што яно было ў душы Тваёй.14Калі б я саграшыў, Ты б убачыў, і не пакінуў бы грэху майго без пакараньня.15Гора мне, калі б я стаўся ліхім, але хоць бы і быў праведны, дык і тады не падыму галавы, насычаны зьдзекамі і горам.16Калі я падымуся, Ты, як леў, ловіш мяне, і зноў паказваеш мне веліч Тваю.17Ты ставіш сьведкаў Тваіх супраць мяне і павялічваеш гнеў Твой на мяне, і кары Твае будуць спадаць на мяне.18Навошта выводзіў Ты з улоньня мяне? Лепш бы я памёр, калі яшчэ ніводнае вока ня бачыла мяне!19Няхай бы я быццам ня быў, і з улоньня пайшоў бы ў магілу.20Ці ж не кароткія дні жыцьця майго? Дык прабач Ты мяне, каб крыху прасьвятлела аблічча маё,21пакуль я пайду, і не вярнуся, у зямлю цемры і ценю сьмерці,22у зямлю начнога змроку і ценю сьмерці, дзе бязладзьдзе і сьвятло нібы ноч”».