বিল্দদৰ দ্বিতীয় বক্তৃতা।
1তাতে চুহীয়া বিল্দাদদে পুনৰায় উত্তৰ কৰি ক’লে,2তোমালোকেনো কিমান কাল কথা বিচাৰি থাকিবা?তোমালোকে বুজি চাব লাগে; তাৰ পাছত আমি কথা ক’ব পাৰোঁ।3আমি নো কেলেই পশুতুল্য গণিত হৈছোঁ?আৰু তোমালোকৰ দৃ্ষ্টিত আমি নো কেলেই অশুচি হৈছোঁ?4ক্ৰোধত নিজকে বিদৰোৱা যি তুমি,তোমাৰ নিমিত্তে জানো পৃথিৱী ত্যাগ কৰা হ’ব,বা তোমাৰ নিমিত্তে বৃহৎ শিলক নিজ ঠাইৰ পৰা আঁতৰোৱা যাব?5নিশ্চয় দুষ্টৰ দীপ্তি নুমাই যাব,আৰু তাৰ অগ্নিশিখাই পোহৰ নিদিব।6তাৰ তম্বুত পোহৰেই আন্ধাৰ হ’ব,আৰু তাৰ ওপৰত ওলোমাই থোৱা চাকি নুমাই যাব।7তাৰ খোজৰ শক্তি কম হৈ যাব,আৰু সি নিজৰ পৰামৰ্শতে নিজে পৰিব।8কিয়নো নিজৰ ভৰিয়েই তাক জালৰ মাজত পেলাই দিয়ে,আৰু সি পাশৰ ওপৰেদি ফুৰে।9কুন্দাই তাৰ ভৰিৰ গোৰোহাত ধৰিব,আৰু সি ফান্দত ধৰা পৰিব।10তাৰ নিমিত্তে মাটিত খোৰোচা লুকুৱাই পতা আছে,আৰু তাৰ নিমিত্তে বাটত ফাচ পতা আছে।11কেইওফালৰ পৰা নানা ত্ৰাসে তাক ভয় লগাব,আৰু খোজে খোজে তাক খেদি যাব।12ভোকত তাৰ বল কমি যাব,আৰু বিপদে তাৰ পতনলৈ বাট চাই থাকিব।13মৃত্যুৰ জেষ্ঠ পুত্ৰই তাৰ সৰ্ব্বাঙ্গ গ্ৰাস কৰিব,আৰু তাৰ শৰীৰৰ অঙ্গ-প্ৰতঙ্গবোৰ খাই পেলাব,14যি তম্বুতেই সি আশ্ৰয় লব, সেই তম্বুৰেই পৰা তাক তুলি নিয়া হ’ব;ত্ৰাসবোৰৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ তাক নিয়া হ’ব।15তাৰ অসম্পৰ্কীয়বোৰে তাৰ তম্বুত বাস কৰিব;তাৰ বসতিৰ ঠাইত গন্ধক সিঁচা হ’ব।16তলত তাৰ শিপাবোৰ শুকাব,আৰু ওপৰত তাৰ ডাল কটা যাব।17পৃথিবীৰ পৰা তাৰ সোঁৱৰণ লুপ্ত হ’ব,আৰু গাৱেঁ-ভূঁয়ে কোনেও তাৰ নাম নলব।18তাক পোহৰৰ পৰা আন্ধাৰলৈ দূৰ কৰি দিয়া হ’ব,আৰু সংসাৰৰ পৰা খেদাই দিয়া যাব।19স্বজাতীয়বোৰৰ মাজত তাৰ পো নাতি নাথাকিব,তাৰ বসতিৰ কোনো ঠাইত কোনো অৱশিষ্ট নাথাকিব।20তাৰ দুৰ্দ্দিন দেখি পশ্চিমত থকা লোক সকলে বিস্ময় মানিব,আৰু পূবত থকাবোৰে চিঞৰি উঠিব।21নিশ্চয়ে অধৰ্মিৰ বাসস্থান এনেকুৱা হ’ব,আৰু ঈশ্বৰক নজনা লোকৰ ঠাই এনেকুৱা।”