إِزهِّيذنْ131rif_ati

1إِزْڒِي ن ؤُڭعّذْ. ن ذَاوُوذْ.
أَ سِيذِي، ؤُڒْ إِنُو وَارْ ذَايسْ بُو نّْفَاخثْ، ثِيطَّاوِينْ إِنُو وَارْ ذَايْسنْثْ بُو ؤُنعْفَارْ، وَارْ تّڭّغْ شَا ثِيمسْڒَايِينْ ؤُجَارنْثْ أَيِي نِيغْ ذ ثِينِّي ذ ڒعْجبْ إِ نشّْ.
2س ثِيذتّْ، سَّاريّْحغْ ڒعْمَارْ إِنُو ؤُ سّسْقَارغْ ث، أَمْ إِجّْ ن ؤُنِييْبُو ؤُمِي إِتّْوَاسّْبدّْ وُوطُّوضْ أَكْ-ذ يمَّاسْ، أَمْ إِجّْ ن ؤُنِييْبُو ؤُمِي إِتّْوَاسّْبدّْ وُوتُّوضْ أَمُّو إِ إِدْجَا ڒعْمَارْ إِنُو ذَايِي.
3أجّْ إِسْرَائِيل أَذْ إِرَاجَا سِيذِي، زِي ڒخُّو أَڒْ ڒبْذَا.